Klik, tik op de fotootjes

In 2006 begon ik met het dansen van de ritmes. Sindsdien is er veel in mijn leven gebeurd. Relaties die kwamen en gingen, dierbaren waarvan ik afscheid nam. Alles heb ik mogen verwerken op de dansvloer. Voor mij waren de woensdagochtenden een ijkmoment. Hoe gaat het met mij, waar zit ik, wat heb ik nodig, waar stroomt het en waar stroomt het niet? Op de dansvloer kan ik onderzoeken, spelen en helen.

Of ik mee wilde werken aan zijn blog, vroeg Hans. Ik zei ja. Want ik draag onze groep een warm hart toe en vele dansers zijn dierbare vrienden van me geworden. Ook Hans.

Dan stuurt Hans me de foto’s. Het blijft confronterend mezelf terug te zien. Vaak vergeet ik namelijk dat ik een aangezichtsverlamming heb. Door reacties van vreemden en op het moment dat ik foto’s of video’s van mezelf zie, word ik er aan herinnerd. Toch laat ik mezelf hier zien. In al mijn perfecte imperfectie. Gelikte plaatjes zijn er al genoeg in onze beeldcultuur. En mede door de dans heb ik geleerd ook datgene wat lastig is, aan te kijken.

Wat doe jij?

Liefs
Patty